|
"Nu zit ik hier op Kijkduin, moederziel alleen om kwart over elf. O nee, toch niet.
Behalve ik, zit er nog een man met een hond...een harige hond. 'Shit', vloek ik binnensmonds, 'straks krijg
ik nog een niesbui ook. Waar blijft die kloothommel"'
Vijf voor half twaalf. 'Krijg de schijt', mompel ik verbeten. Ik glimlach en wenk de serveerster. 'Mag ik de
koffie afrekenen alsjeblieft"'.
Ze opent net haar buideltje om het geld in te stoppen als de deur openzwaait. Een lange, lichtelijk vadsige
Hindoestaanse man stapt binnen.
'Sorry, ik ben wat verlaat. Ik kom van de tempel'. Hij gaat zitten en wenkt de serveerster. Kijkt vanuit zijn
stoel schuin omhoog naar haar, knikt een paar keer, waarom begrijp ik niet, en bestelt twee koffie.
'Ik heb net mijn koffie op'weiger ik beleefd.
'Geeft niet, drink je er nog een'.
'We hoeven geen koffie meer lul', zegt Victoria. Ik glimlach beleefd terwijl hij zijn verhaal vervolgt. De
kerkdienst liep uit. Veel mensen, druk. Ik moest nog helpen met....'
Drie kwartier lang hoor ik hem aan. Dan pakt hij plotseling mijn hand vast, kijk recht in mijn ogen en zegt:
'Ik vind het zo leuk dat we eindelijk met elkaar kunnen praten. Op dat feest laatst wilde ik dat zo graag,
maar ja, in die drukte kwam er niets van. Ik ben blij dat je bent gekomen'.
Mijn oren suizen nog steeds van zijn klaterende woordenstroom. Ik doe mijn mond open en vraag ironisch: 'Met
elkaar praten"' Hij begrijpt mijn sneer niet eens, snijdt weer een of ander onderwerp aan, met zichzelf als
middelpunt, waar hij met veel smaak over begint uit te weiden. Ik kan met moeite een geeuw onderdrukken. Zijn
verhalen hebben kop noch staart.
'Ja, ze zeiden al dat jij een heel intelligente vrouw bent, die over veel dingen kan meepraten. Dat stel ik
zo op prijs. Je komt zo weinig intelligente Hindoestaanse vrouwen tegen, weet je'.
'Misschien zou je ze een keer aan het woord moeten laten', probeer ik weer.
Vruchteloos. Hij ratelt weer verder.
|
'Maar goed, nu de reden dat ik je tante heb gevraagd me aan je voor te stellen. Ik heb
begrepen dat je een dochter hebt. Heb ik geen moeite mee'.
'Ik ook niet', antwoord ik, terwijl ik probeer mijn opkomende meligheid te onderdrukken.
Hij giechelt: 'Leuk, gevoel voor humor', en na deze conclusie besluit hij: Ík wil je graag leren
kennen. Wat wil je over mij weten" Zeg het maar. Ik ben een open boek'.
'Fijn, maar houd het in godsnaam gesloten', hoor ik Victoria."
"'s Avonds tijdens de rouwdienst, wanneer de hindoe priester zijn preek houdt, zit hij
onbeweeglijk naar de grond te staren. Wanneer een paar mensen na afloop nog achterblijven om na te praten,
gaat hij naast haar kist staan en gluurt erin. Als een getergd dier wendt hij zich af van het lijk, loopt
twee stappen naar haar voeteneind, draait zich om, loopt terug, kijkt in de kist, doet twee stappen naar haar
hoofdeind. Dan knippert hij heftig met zijn ogen, zijn hoofd gaat ongecontroleerd heen en weer in spastische
bewegingen. Plotseling staat hij stil, volkomen stijf. Langzaam gaat hij weer naar het midden van de kist en
doet, kinderlijk naïef, zijn hand in de kist. Zodra hij haar hand voelt, springt hij geschrokken terug,
alsof hij een elektrische schok krijgt. Hij realiseert zich: 'Mijn moeder is dood'.
Lila wordt gecremeerd. Voor Hindoestaanse begrippen een rustige crematie, slechts honderdvijftig mensen.
"
"Een gulden voor je gedachten, met fellatiecorrectie*', zegt Dewi.
Ik schrik op uit mijn overpeinzingen en giet nog een flinke scheut chocoladesaus over mijn Dame Blanche.
'Inflatiecorrectie Dewi', corrigeer ik haar. 'Arre han, wat maakt het uit, jij bent altijd zo pietepeuterig
met je taal', grijnst ze. 'Fellatie is heel wat anders Dewi. Iets wat je waarschijnlijk al lang niet
meer...ach, laat maar zitten. Ik heb vandaag geen zin in woordverklaringen. 'Ja, ja, fellatie, infellatie!
Jij begrijpt me wel. Maar wat is er, waarom ben je vandaag zo stil"'
'Ze hebben me de wacht aangezegd'."
|
